جشن براندازی رژیم بزودی فراخواهد رسید

جشن براندازی رژیم جنایتکار به زودی فراخواهد رسید

رهبر مجاهدین خلق در همایش سالانه این گروه پیروزی های اخیر مردم ایران در کوی و برزن های شهرهای مختلف را به گروه خود نسبت داد فارغ از اینکه، نیروهای مجاهدین تا چه اندازه در اعتراضات و اعتصابات شش ماهه گذشته نقش داشته اند. قبول نکردن رهبری این گروه از سوی ملت ایران خلاف ادعای رهبر مجاهدین خلق را ثابت می کند. علاوه برآن، مجاهدین خلق در نظر ملت ایران تماشاچیان فردای براندازی جمهوری اسلامی محسوب می شوند مگر اینکه...   

شرایط ایران به سرعت در حال تغییر است. چهره منطقه بیش از پیش حالت بی اطمینانی از آینده را تصویر می کند. در این دوران که ایران فردا نیاز به اتحاد، تمرکز و ثبات دارد، گروهی به خصومت و به نادانی علیه جریان مردمی براندازی به چهره مورد اتفاق اکثریت اعتراضات و اعتصابات این روزها دشنام می دهند. سران مجاهدین خلق که امروز دیگر در ضریب افکار عمومی از کمترین شانسی برخوردار نیستند، با ندانم کاری عملاً به کمک فرقه تبهکار برآمده اند. گویا، هنوز هم سودای تک صدایی (غیر حرفه ای، مانند شورش 57 خمینی) در ایران آینده را دارند، غافل از اینکه با روش و منش کنونی وجودشان تنها مضرّ و مخلّ جنبش دمکراتیک و مسالمت آمیز مردم ستم دیده ایران خواهد بود. افسوس که آنقدر به دور خود پیله بسته اند که صدای خیرخواهانه را نمی شنوند.

اگر به گروه های طرفدار پادشاهی رضا پهلوی بیندازیم به این مهم پی می بریم که نماد پادشاهی ایران همواره تاکید بر آن نهاده است که همه ایرانیان سهم مساوی در ایرانی بودن دارند و هیچکس حق بزرگتری و برتری در ایران آینده نخواهد داشت. در فردای براندازی هر شخص یک رأی برای انتخاب سرنوشت کشور خواهد داشت. قابل توجه است که در این شرایط حتی گروهی چون مجاهدین خلق با پرونده خود هم از این قاعده مستثنی نیست. لازم به تاکید است که چنین حقی برای چنین گروهی بر اساس یک سابقه تاریخی و قدم هایی است و می توان نمونه هایی از برخی اقدامات که فرصت برابر برای مجاهدین ایجاد کرده است را بر شمرد.

در سال های 88, 90 و 92 در محکومیت حمله نیروهای نظامی عراق به پادگان اشرف بیانیه ای صادر شد که در آن و به صراحت از حقوق انسانی مجاهدین خلق دفاع شده و استرداد آن ها به ایران بر ضد حقوق بشر و مستحق پیگیری دانسته شده است. صادرکننده این بیانیه که در آن ایرانی بودن مهم دانسته شده است، سمبل پادشاهی ایران است. دفاع از حقوق انسانی مجاهدین خلق راه را برای تأسیس کمپ اشرف 3 که رهبر گروه مجاهدین خلق به آن می نازد را هموار کرد. (کمپی که در آن برای اعضاء مجاهدین خلاف کار! حتی زندان هم وجود دارد)

حق مشارکت سیاسی مجاهدین خلق بر اساس موازین لیبرل دمکراسی در فردای ایران بر اساس عدم تعلق حزبی و عقیدتی ایدئولوژیکی در نظر گرفته شده است. در مصاحبه ای با صدای آمریکا در سال 91 در برنامه افق شاهزاده رضا پهلوی بر این حق تأکید کرد و آمادگی خود را برای مذاکره با مجاهدین خلق به شکل مساوی و بدون تعیین خط مشی از پیش تعیین شده، اعلام نمود.

مجاهدین خلق لازم است بدانند که برای ورود به صحنه سیاست ایران راهی جز جبران بدنامی ها و گرفتن تأیید از ملت ایران وجود ندارد. گزارشات مطبوعاتی گواه بر آن دارند  که در اعتراضات اخیر نامی غیر از «رجوی» از هنجره های رنج کشیده و ناراضی مردم بیرون آمد. انکار کردن این حقیقت، نشانه بی انصافی و عقب ماندگی مجاهدین خلق از مردم است.

از این رو، گرفتن مقبولیت برای گروهی چون مجاهدین خلق که نقطه سفیدی در پرونده اش باقی نگذاشته، نیازمند پاسخ به چند پرسش اساسی، آن هم در پیشگاه تاریخ و ملت ایران است:

1- این گروه باید تکلیفش را در مورد تصمیم اشتباه خود در حمایت از صدام حسین در جنگ عراق با ایران را روشن نماید. درست در همان زمان که مشغول خدمت به متجاوزین به خاک ایران بودند، شاهزاده رضا پهلوی درخواست حضور در ایران و شرکت در جنگ علیه عراق را داد. مقایسه این دو عملکرد به روشنی تفاوت میان دو رهبر را نشان می دهد.

2- فرقه مجاهدین خلق باید پاسخ دستبوسی آقای خمینی در پاریس را بدهد. آن ها کارگران و پیشخمدت های  روح الله خمینی در انقلاب 57 بوده و خواسته و ناخواسته در عقب نگاه داشتن 40 ساله ایران شریک اند.

3- سران مجاهدین خلق باید بپذیرند که دوران ایدئولوژی به پایان رسیده است. آن ها باید خود را متعهد به حقوق بشر، اصول لیبرال دموکراسی و سکولار برآمده از قانون اساسی آینده ایران به یاری ملت ایران بدانند و دست از تحمیل ایدئولوژی پوسیده خود بردارند.

مسلماً حق تبلیغ برای هر تفکری در ایران پس از براندازی محفوظ است اما دیکتاتوری هرگز.

جشن براندازی رژیم جنایتکار به زودی فراخواهد رسید و اینکه در این جشن، ملت ایران برای چه کسانی هورا بکشند و از چه کسانی روی برگردانند را نیز عملکرد اپوزیسیون تعیین خواهد کرد. چه خوش خواهد بود که در این رقص و پایکوبی همه کنش گران و فعالان امروز خرسند باشند. به امید آن روز.

دکتر نادر زاهدی

جولای ۲۰۱۸